Nutthanichar's profile::KRU I_ZA ::การวนเวียนแ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
::KRU I_ZA ::การวนเวียนและการก้าวผ่านของเรื่องราวที่คุณเรียกมันว่า"ชีวิต"November 22 เอ่อล้นรักแท้ และคนที่อยู่เคียงข้างไปตลอดชีวิต
มีบางคนที่ตามหามันมาทั้งชีวิต และตอนนี้ก็ยังตามหากันอยู่
แต่กับอีกบางคนรักแท้ก็เข้ามาทักทายตลอดเวลา
บางคนอาจพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งคำซึ้งๆๆคำนี้
คน 2 คน จะรักกันได้นานมันอาจจะยากนะผมว่า
เพราะบางครั้งรักมันดันไปพ่วงเอากับความหลงเข้ามาซะบ่อยๆๆๆ
แต่ที่ยากที่สุดคือการที่จะดูแลมันได้ต่างหาก....
มันเรื่องเหมือนจะธรรมดานะ ถ้า...
คุณ 2 คน มีกันบนโลกนี้แค่ 2 คน
แต่ความเป็นจิง ใครไม่รู้สักคนที่สร้างโลกใบนี้
มีสิ่งที่เราชื่นชมมากกว่า 1 อย่างเสมอ
ให้เจอกับสิ่งทดสอบพวกคุณ 2 คนอยู่เสมอ
บางคนอาจจะต้องทดสอบไปทั้งชีวิต
บางคนอาจสอบตกตั้งแต่บททดสอบแรก
บางคนอาจจะไม่ผ่านตอนที่เหลือแบบทดสอบอันสุดท้าย
แต่มันก็เป็นสิ่งที่สอนมนุษย์ว่า "มึงล้มแล้วจะทำไงต่อ"
รางวัลที่ได้กลับมาผมขอเรียกมันว่า "ความสุข"
ดูเหมือนมันเป็นสิ่งใกล้ตัวนะ แต่แม่งหายากเหมือนกัน
ผมมักจะได้ยินคนข้างตัวผมพูดเสมอว่า
"สุดท้ายก็อยู่คนเดียว ใครจะมาอยู่กลับคนอย่างเราว่ะ "
ฟังแล้วแทบคลั่ง พยายามปฏิเสธและก็ยอมรับไปในตัว
เพราะอะไรอ่ะเหรอ เพราะไอ้ยศศักดิ์ที่แต่งตั้ง
ได้ยินมาตั้งแต่เกิดละ พวกผมมันเป็น "ทอม"
แค่พยายามมันไม่พอ ความเป็นจิงต่างหากที่ยิ่งใหญ่กว่า
คุ้นๆกันบ้างป่ะ ..........นั่นแหล่ะ
ครั้งหนึ่งผมเคยรอคอยความรัก
วันหนึ่งผมได้รับความรัก
แล้วก็เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ผมต้องเสียมันไป
แล้วมันก็เป็นอีกหนึ่งความทรงจำดีๆ ที่มันยังคงติดตัวผมตลอดไป
คาดหวังบ้าง ไม่คาดหวังบ้าง จิงจังบ้าง เล่นๆกับมันบ้าง
นอกใจบ้าง ซื่อสัตย์บ้าง ปนๆกันไป
ผมไม่รู้ว่าคุณได้อะไรจากคนอย่างผมบ้าง อย่างน้อยผมเชื่อว่ามันคงมีเรื่องดีๆที่พวกคุณ
ลืมลบมันไปจากเซลล์สมองบ้างละน้า
บังเอิญผ่านมาทักผมบ้าง ....บางครั้งดีใจที่ได้รู้ว่าเรื่องเล็กๆที่ผมทำให้คุณ
คุณเห็นมัน คุณทักมัน แม้มันจะซ่อนไว้ที่ไหนสักแห่ง
บางครั้งมันเอ่อล้น ออกมา คุณก็จะเห็นมันเอง ผมเข้าใจถูกป่ะ
---------------------------------------------------------------
คงเอ่อล้น
*
August 07 แลกวันนี้ผมออกจากบริษัทเร็วกว่าทุกๆวัน
กะว่าจะกลับมานอนเพราะเมื่อคืนนี้นอนซะดึกเลย
แต่แล้วผมก็อดใจเดินไปที่ร้านหนังสือไม่ไหว อยากได้กลับไปกองอยู่ข้างหมอนผม
ผมอยากได้หนังสือที่เขียนดีๆสักเล่ม
หาร้านแรกที่BTS ก็ยังไม่เจอถูกใจ ก็เลยเดินไปที่ Se-ad เป็นร้านที่ 2
หนังสือที่ผ่านตาผมมีเยอะมากมายและร้านนี้น่าสนใจกว่าร้านแรกหน่อย
อย่างแรกที่ผมจะเดินไปดูเป็นหนังสือที่เกี่ยวกับหน้าที่ของชีวิตผม
ผมอยู่โซนหนังสือคอมประมาณ 1 ชั่วโมงได้
อย่างที่ 2ที่ผมจะเดินไปเป็นหนังสือไปทางธุรกิจ เรื่อย ปลุกปั้นปรัชญาในสันดารออกมา
ผมอยู่โซนนี้ประมาณ 30 นาที
อย่างที่ 3 ที่ผมเดินไปเป็นหนังสือประเภทจิตวิทยา เป็นหนังสือให้กำลังใจ
ผมกะว่าวันนี้ต้องได้หนังสือโซนนี้ไปสักเล่มล่ะน่า
ผมเกือบจะซื้อหนังสือเล่มหนึ่งแต่มันก็ไม่โดนพอ ผมก็เลยวางมันลง
ผมอยากได้หนังสือที่สอนอะไรบางอย่างกับผม ในตอนนี้ที่ผมอ่อนแอ
แต่สุดท้ายผมก็เดินกลับหอมือเปล่า
ตอนออกมาฝนก็ดันตก เซ็ง อยู่ตั้งนานไม่ยอมตก กำ
แล้วก็กลับมาหออย่างเซงเลย ตากฝน ปวดหัว เอาเข้าไป
ผมก็เลยแวะไปซื้อน้ำที่ 108 Minimart เจอพี่คนขาย
เจอหน้ามาบ่อยละแต่ก็ไม่ได้ทักกัน อยู่ๆพี่เค้าก็ทักว่า พึ่งกลับเหรอ
ไอ้เราก็ตอบ ใช่พี่พึ่งกลับฝนดันตก
พี่เค้าก็บอกว่าวันนี้ไม่ไหวแล้ว ทำงานกลับดึกทุกวันเลย
ถ้าทำยอดไม่ได้เงินเดือนผมก็ไม่ไปไหน
ผมทำหนักแบบนี้มาอาทิตย์หนึ่งแล้ว
แล้วเค้าก็เล่าว่าเค้าทำยอดได้เท่านี้วันนั้น วันนี้ได้เท่านี้
ไอ้เราก็ชม เก่งว่ะพี่ขยันดี.....
เค้าบอกว่าเค้าเลวมาก่อน เกเรก็เยอะ ผลานพ่อกับแม่มาเยอะ
เค้าบอกว่าเค้าคิดได้แล้ว เงินเดือนแค่ 6000บาท เค้าอยู่ได้ไม่กวนพ่อกับแม่
เค้าจะไม่สัญญากับใครอีก พี่เค้าบอกว่าเคยสัญญากับตัวเองแล้วยังทำไม่ได้เลย
จะกล้าไปสัญญากับใคร ต่อไปนี้เค้าจะทำให้ทุกคนเห็นเอง
การพูดกันไม่กี่นาทีวันนี้ มันมีค่านะ มันมีค่าเท่าๆกับการตามหาหนังสือดีๆหนึ่งเล่มเลย
ผมก็เลยพูดบอกพี่เค้าว่า อย่างน้อยมันก็ดีมากแล้วที่พี่คิดได้
ผมลงท้ายบทสนทนาว่า "สู้ๆนะพี่"
แล้วพี่เค้าก็บอกว่า "ขอบคุณคับ"
วันนี้ผมรู้สึกว่าผมได้แลกกับอะไรบางอย่างกับคนๆหนึ่ง ซึ่งผมกับเค้าเราไม่ได้รู้จักกันเลย
พี่เค้าเลือกแลกด้วยแรงผลักดันที่มันแฝงมาจากเรื่องราวไม่ได้สวยหรูอย่างใครๆ
ส่วนผมเลือกที่จะแลกให้กำลังใจพี่เค้าอย่างคนไม่ได้เก่งกาจกับการใช้ชีวิตมากนัก
เรื่องราวเล็กๆเรื่องนี้ทำให้ผมอมยิ้มกับตัวเองอีกครั้ง ทั้งที่มันหายไปนานเป็นอาทิตย์แล้ว
-------ขอบคุณเรื่องดีๆที่เกิดขึ้นวันนี้คับ---------
July 11 มันเป็นเรื่อง เฮ้อเมื่อวานผมไม่ได้มาทำงาน เพราะมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น
เนื่องจากตื่นมาตั้งแต่ 6.30 น.กะว่าจะไปทำงานไหวไหม๊น๊อ
ร่างกายอ่อนเพลียคล้ายจะเป็นลม55555
พูดง่ายๆเหนื่อยจะตายซะให้ได้ เจ็บคอไม่รู้เป็นไรกะว่า
เด๋วก็คงหาย.............................................
ในใจไม่ต้องถามเลย ผมพยายามหาเหตุผลที่จะไม่ไปทำงานตอนเช้าของวันนี้
และแล้วสวรรค์ก็เข้าข้างผม ร่างกายผมอ่อนแอไม่พอ
โชคชะตาก็ส่งมด 2 ตัว มันมาจากไหนไม่รู้คับพี่น้อง
มากัดที่เปลือกตา 1 ตัว และใต้ตา 1 ตัว เอาไปนั่น.....
คุณรู้ไหม๊ว่าเกิดอะไรขึ้น
ตาอันโตของผม แม่งบวมฉิบหาย แม่งตาบวมมาก
ผมไม่รู้ว่ามันเพระว่ามดมันจงใจรึว่าผมโง่
ก็เลยโทรไปลาที่บ.เพื่อจะไปหาหมอเรื่องเจ็บคอ
และก็ตาบวม กำ...
แล้วผมก็หลับเพื่อหวังว่าสักพักตาคงหายบวม
แล้วก็ตื่นมาตอนบ่าย 1 กว่ากะอาบน้ำแล้วจะไปหาหมอ
อย่างแรกที่ตื่นก็ไปส่องกระจก ฉิบหายละตายังไม่หายเลย
แม่งคนพิการชัดๆ ก็เลยตัดสินใจ เอาว่ะไหนก็ไหนล่ะ
กรุคงไม่ดูดีกว่านี้ละ.................................
ก็เลยนั่งมอไชด์รับจ้างไปที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง
เข้าไปก็เอ๋อๆ เพราะผมไม่เคยไปโรงพยาบาลคนเดียว
เอาล่ะโว้ย กรุโตแล้ว กรุทำได้น่า เอาว่ะ เอาว่ะ
ก็เลยเดินกลุ่มพยาบาลอยู่กลุ่มหนึ่งรุ่นแม่กรุล่ะ
ไปถามว่าไม่สบายจะมาตรวจ มาครั้งแรกต้องทำยังไง
เค้าก็พูดกลับมาว่า "ยังไม่เคยมาเหรอ แล้วก็อมยิ้ม "ขำที่กรุมาครั้งแรก ว่างั้น"
แม่งแล้วที่กรุพูดไม่ฟังเหรอว่ะ.....................โรงบาลนะเว่ยไม่ใช่ร้านหนังสือ
กรุจะได้มาบ่อยๆ เซ็ง...เป็นไรมากป่ะ -*-
แม้จะมีคนทำลายกำลังใจ ที่ผมมาโรงพยาบาลคนเดียวแต่ก็ไม่เป็นไรเอาใหม่
ได้สถานที่ตรวจที่ชั้น 2 เข้าไปปุ๊บพยาบาลเห็นหน้าผม
แอบขำเพราะตาผมโตข้างหนึ่งและก็บวมข้างหนึ่ง
"ไปโดนอะไรมาค่ะ ตาบวมมากกกกก"
"(คิดในใจ) มดน้อยกัดคับ "คิดแล้วผมก็ขำตัวเอง
ใครจะให้มดตัวนิดเดียวมากัดที่เปลือกตาถ้าไม่ใช่กรุ 5555
จากนั้นก็ไปพบแพทย์ ตรวจอยู่ 2 นาที บอกว่า "กล่องเสียงอักเสบคับ ไปซ้อมเชียร์มาเหรอ" แต๊ง!!!!!
หน้าอย่างผมเนี่ยนะซ้อมเชียร์ เอาซะขำเลย
แล้วก็อธิบายว่าผมแบ่งสมองคุณเป็น 2ฝั่ง เห็นฝั่งนี้ไหม๊
ที่จิงกล่องเสียงคนเราเป็นแบบนี้ ของคุณอ่ะเป็นแบบนี้
ง้าน หยุดคุย 1-2 อาทิตย์ ไอ้เราก็โห้ 2 อาทิตย์เลย
หมอก็บอกว่า : แล้วมันจะหายไหม๊ถ้าไม่หยุดคุย ไม่ง้านเสียงคุณจะเปลี่ยนเลยนะ หึหึ
คุณเห็นไหม๊ดาราอ่ะ เค้าหยุดงานไม่รับงานเลยนะ (เกี่ยวป่ะว่ะ เกี่ยวก็ได้)-*-
ประมาณบอกผมว่า "คิดซิคิด" ง้านพุ่งนี้ไม่ต้องไปทำงาน หยุดไปเลยหมอเซ็นต์ให้
โครตแมนอ่ะ...
แต่วันนี้ผมก็มาทำงาน แมนป่ะละ เท่โครต แม่งโครตหล่ออ่ะ จะตายอยู่แล้ว-*-
ปล.แต่วันนี้ตาผมไม่บวมแล้วนะ 555
-ตากับยายไม่ต้องเป็นห่วง ขอบคุณสำหรับคำที่เป็นห่วงลูกประโยคซึ้งๆที่ว่า "มีลูกสาวคนเดียวก็เลยห่วง ถ้ามีมากว่านี้คงไม่ห่วง" แต๊ง!!!
-ขอบคุณเพื่อนๆที่เป็นห่วง โทษที่ไม่ได้รับโทรศัพท์ กินยาแล้วง่วงมากหลับไปเลย
-ขอบคุณมดตัวน้อย 2 ตัว ที่ทำให้เป็นเหตุผมที่ผมจะหยุดงานและหยุดคิดอะไรมากมาย 555
-ขอบคุณคนที่เป็นห่วงผม ขอบคุณคับ *-* ไอ้ลิงอ้วนขนเยอะ
-ไอ้คุณน้องส่งmessage มาขำ โดยที่ไม่รู้ว่ากรุไม่สบาย ขอบใจว่ะ
-ขอบคุณทุกคนที่หวังดีกับคนอย่างผม ขอบคุณคับ
.
.
กรุไอ้ซ่า
July 05 ...คิดอยู่ ว่าต้องทนไว้
จะทุกข์จะทนเท่าไร ความรักจะพาหัวใจไป คิดเอง ว่าต้องทนไว้ แต่ยิ่งทุกข์ยิ่งทนเท่าไร ความรักที่มียิ่งหายไป จะโทษดิน จะโทษน้ำ จะโทษเดือนและดาว กับเรื่องราว ที่ปวดร้าว ที่เธอมาทำแล้วหนีไป ฟ้า ถ้าไม่ส่งมาให้เธอมีใจ บอกกันสักคำเป็นไร ว่าเหตุใด ต้องมาทำร้ายกัน จากนี้เรื่องราวที่มี ก็ให้ลืมมันไป อย่าจำว่าเคยเป็นใคร ว่ามีใครที่เคยทำร้ายคนอย่างฉัน ทุกวัน จวบจนวันนี้ ชีวิตที่เราต้องมี จากนี้ต้องทำตัวเช่นไร น้ำตา ที่ยังรินไหล จากความรักที่มีทั้งใจ สุดท้ายคนนั้นหายไป จะโทษดิน จะโทษน้ำ จะโทษเดือนและดาว กับเรื่องราว ที่ปวดร้าว ที่เธอมาทำแล้วหนีไป ฟ้า ถ้าไม่ส่งมา ให้เธอมีใจ บอกกันสักคำเป็นไร ว่าเหตุใด ต้องมาทำร้ายกัน จากนี้เรื่องราวที่มี ก็ให้ลืมมันไป อย่าจำว่าเคยเป็นใคร ว่ามีใครที่เคยทำร้าย จบกันสักที จบกันแค่นี้ ไม่มีใคร มีแต่ฟ้า ที่มองมา เห็นน้ำตา จากนี้ไป โปรดเถิดฟ้า ถ้าไม่ส่งมาให้เธอมีใจ ก็บอกกันได้ไหม เหตุใดต้องมาทำร้ายกัน จากนี้เรื่องราวที่มี ก็ให้ลืมมันไป อย่าจำได้ไหม ว่ามีใครที่เคยทำร้าย ว่ามีใครที่มาทำร้าย คนอย่างฉัน -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
July 04 ซะนานเรื่องราวของชีวิตผมหายไปซะนาน
ก็เลยมีเวลาจะมาเขียนเรื่องราวในชีวิต
ในขณะเวลางานอีกแล้ว คับ
เพราะผมไม่รู้ว่าจะทำอะไร
เขียน Code ก็ไม่ออก อยู่กับพวกมันมาตั้ง 08.30 น.ล่ะ
ขอกรุพักบ้าง เฮ้อออออออออออออออออออออออออ
แล้วจะทำเป็นไหม๊นิ ฟังก์ชั่นเทพ กำจิง
อาทิตย์ที่ผ่านมาผมมีความสุขนะ รึป่าวว่ะ
เอ่อ ผมสังเกตว่าผมเคยเขียนรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับผู้หญิงพียงไม่กี่คนนะ
แต่เชื่อไหม๊ว่าผมไม่เคยที่จะเขียนเรื่องราวในชีวิต
ที่เกี่ยวกับคนที่พวกคุณหรือใครๆที่เรียกว่า "แฟน"
เพราะอะไร ผมก็ยังไม่รู้เลย
ผมไม่เคยที่จะเอารูปเค้าและผมที่ถ่ายคู่กันขึ้น
นั้นอาจเป็นคำถามที่ผมถามมาตลอด
แต่ผมก็หาคำตอบให้กับมันไม่ได้
เวลาผ่านไป ความรู้สึกของผมเริ่งอ่อนโยนลง
ผมเริ่มมองเรื่องเล็กๆเหล่านี้สำคัญขึ้นมาในทุกๆอย่าง
ผมใส่ใจแม้แต่คำพูดที่พูดในแต่ละคำ
คุณเคยอย่างอยู่ใกล้ใครสักคนไหม๊
เวลาที่กลับมาจากทำงานเหนื่อย มีคนมากอดคุณและก็หอมแก้มคุณ
มันคงเป็นเรื่องราวเล็กๆที่ผมรู้สึกดี ทุกครั้งที่จินตนาการถึงเรื่องแบบนี้
ความรักที่มันจบลงในแต่ละครั้งมันสอนอะไรหลายอย่างให้กับคนอย่างผม
ผมเชื่อ ว่าสักวันผมกับความรักครั้งใหม่ที่ผมตั้งใจจะสร้างขึ้นและพร้อมที่จะให้ใครสักคน
มันยังรอคอยคุณคนนั้นอยู่ทั้งที่ผมยังไม่รู้เลยว่าเป็นใคร
น้ำเน่าจัง
May 08 บอบบางเริ่มต้นแรกของอาทิตย์นี้อย่างแปลกๆ
เสาร์ที่ผ่านมาผมได้กลับบ้านไปเจอหน้าคนที่ผมรักมากที่สุดในชีวิต 2 คน
ผมดีที่ได้เจอเค้าอย่างบอกไม่ถูก....ผมตื่นเต้นนอนไม่หลับ ตื่นเช้ามาก
แล้วก็ออกเดินทางจากกรุงเทพๆประมาณ 8.00 น. ตลอดการเดินทาง
ผมได้นั่งคิดเรื่องราวมากมายในหัวสมองของผม ผมมีเรื่องราวที่จะเขียนเยอะ
แต่ก็ไม่ได้พกเอากระดาษไป แต่กรุขนดินสอไป กำป่ะละ ก็เลยไม่ได้จดความรู้สึกนั้นลงไป
เค้าโทรมาบอกเมื่อหลายชั่วโมงก่อนหน้าว่า แม่เค้ามาจะรอผมที่ The Mall ผมถึงโคราช 11.00น.
เจอหน้าผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยืนเลือกของอยู่
ผมก็ตะโกนเรียน "คุณแม่...เค้าหันมาแล้วก็ยิ้มให้ผม แล้วผมก็กอดเค้า ผมมีความสุขมากที่สุด"
ภาพที่ผมเห็นผู้หญิงคนที่ผมรักคนนี้ ผอมลง น้ำตาผมเริ่มซึม แต่ก็กลบเกลื่อนมันไว้แล้วเราก็เดินดูของกันต่อไป
เราก็เดินกันไปสักพัก ผมถามเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับผู้คนรอบข้างทั้งหมด
จนถึงเรื่องราว จะทำให้ผมถึงกับจะตายให้ได้
แม่เล่าเรื่องราวผู้ชายคนหนึ่งที่สังคมและโลกใบนี้เรียกบุคคลที่เกิดมาก่อนจากผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมรักมากที่สุด
ว่า"พี่ชาย" ผมรู้ว่าเค้าเสียใจกับเรื่องราวที่เล่า และผมก็รับรู้ว่าทำไมเค้าไม่เล่าให้ผมฟัง เพราะพ่อขอร้องไม่ให้เล่า อันนั้นผมเข้าใจ
และแล้วน้ำตาของผู้หญิงที่ผมรักมากมายที่สุด ก็ไหลออกมา แล้วความรู้สึกของผู้หญิงที่ผมรักที่ผมเฝ้าทะนุถนอมมาทั้งชีวิต
มันก็พังทะลายลงต่อหน้าผม ผมพยามเข้มเข็งให้ได้มากที่สุด และก็ยืนมือของผมไปเช็ดน้ำตาบนแก้มเขา คำพูดผมที่พูดออกไป
"ว้า ขี้แย อย่าขี้แยดิ ไม่เอาไม่ร้องแล้ว"แล้วเราก็ไม่คุยเรื่องนี้กันอีก
เชื่อไหม๊ ผมมีความสุขมากมายที่สุดและเสียใจมากมายที่สุดในซีกหนึ่งของชีวิตในเวลาที่เดินผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง
ก่อนกลับเค้ามาส่งผม ก่อนผมจะขึ้นรถผมก็กอดผู้หญิงที่ผมรักอย่างซึมๆ และก็บอกรักผู้ชายที่ผมรักมากที่สุด
พ่อรู้ว่าผมรู้สึกยังไง ผมรู้ว่าพ่อรู้สึกยังไง โดยที่เราคุยกันไม่บ่อยมากนัก
เค้าคิดถึงผม ผมรับรู้มัน
การกลับบ้านครั้งนี้เหมือนเป็นกระจกที่สะท้อนอะไรมากมายในชีวิตผม
ผมรู้ ว่าตลอดเวลา ผมเป็นคนที่เห็นแก่ตัวมากมายแค่ไหน ใช่...ผมพยายามตามฝัน
ผมพยายามหาเหตุผลมาให้ตัวผมเองว่า "ผมทำเพื่อพวกเขา"
แต่ท้ายที่สุด ผมก็รู้ว่า ผมมันโง่เง่าที่สุด ที่ปล่อยเวลาแต่ละวันไปอย่างว่างเปล่าและน่าเสียดายที่สุด
ผมเฝ้าภาวนาอยู่อย่างเดียวในทุกๆลมหายใจของผมว่า"ผมขอโอกาส ผมขอแค่นั้นจิงๆ ผมอยากให้เขาเห็นว่าผมทำมันได้"
อย่าจากไปไหน อย่าพึ่งไปจากผม มันเป็นสิ่งเดียวที่ผมตั้งใจมาตลอด22 ปี
อยู่ข้างๆผมนะ .................................................................
-----------------------------------------------------------------
ขอบคุณที่มีความรักดีๆให้ผมดูแล ผมจะทำให้ดีที่สุดคับ
ขอบคุณชุดนอนที่ซื้อให้ผม ผมคงคิดถึงทุกครั้งที่ใส่มัน
ขอบคุณพุงอุ่นๆที่ที่ให้ผมได้กอดมัน
ขอบคุณคำแซวขำๆที่แทนคำว่าคิดถึงลูกตัวเอง นะคุณพ่อ
ขอบคุณน้ำตาซึมๆที่ให้ผมก่อนผมจะกลับ ขี้แยจัง....
------------------------------------------------------------------
วันนี้พวกคุณลองหันไปมองคนที่ประคองคุณอยู่ข้างหลังรึยัง ผมว่ามันทำให้พวกคุณยิ้มได้นะ
ด้วยรักและวิญญาณ
----ขอบคุณที่พวกคุณอ่านข้อความของผม ขอบคุณคับ--------
----ขอบคุณที่หวังดีกับคนอย่างผม------
สรุปงานวันนี้ก็ไม่ได้ทำ เพราะนั่งอัพสเปส กำ......
April 24 ใจซึมๆไม่ได้ Up มาซะนานเลย
มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น ได้เจอเพื่อนรักกรุ ไปแอบเมามาทั้งชุดทำงานของกรุ
เริ่มต้นด้วยการนัดเจอที่สยาม กรุก็Late เพราะงานกรุแก้ไข กลัวเพื่อนรอเป็นบ้า
แล้วก็เจอไอ้เชษกับไอ้วัลย์ก่อน จากนั้นก็ไอ้โป้ย ไอ้โน๊ต และก็ไอ้แหน่วตามมา
ไปกินข้าวกันที่สยาม แห่งหนึ่งกัน
กรุก็เลยสั่งข้าวหมูเกาหลี อะไรสักอย่าง แม่งใส่ถ้วยมาให้กรุกิน ถามหน่อยจะใส่จานมาให้กรุสักหน่อยก็ไม่ได้
สงสัยให้เป็นเกาหลีแท้ๆ กรุก็เลยแอบสงสัยว่าเกาหลีเขาเอาข้าวใส่ถ้วยกินกันเหรอ เพื่อนกรุก็ฮาไป
หลังจากนั้นก็ตกลงว่าจะไปกินที่ไหนกันดี ตกลงไปที่ข้าวสาร ก็เดินไปกลับถนนข้าวสารหลายรอบได้ก็
ได้บรรจบลงที่ร้านร้านหนึ่ง จากนั้นกิน กิน และก็กิน
แต่กรุโกรธพวกมึงนะที่แอบมอมซะกรุเกือบเมา ถ้ากรุเป็นคนคออ่อนอ่ะคงแย่ไปแล้ว 55555
คราวหน้ากรุขอสัญญาว่ากรุเลี้ยงเอง จิงๆนะ
หลังจากกินเสร็จก็ไปนอนที่บ้านไอ้วัลย์มัน กรุก็ตื่นสายกว่าเพื่อนกำเลย ภาพพจน์กรุเลยแย่หมด
โชคดีที่ม๊าของไอ้วัลย์ ไม่มีคะแนนภาพพจน์การตื่นสายให้ กรุเลยไม่ติดลบ
สักช่วงบ่ายก็แยกกันกลับ กรุก็แอบบคิดถึงเพื่อน อยากเจอกันอีก แต่คงยากขึ้นแล้ว
มันเริ่มมีหน้าที่กันเยอะแล้ว เนี่ยอ่ะหน้า...ที่เขาเรียกว่าผู้ใหญ่
เมื่อก่อนมีคนเคยบอกผมว่า ..การมีคนยืนเคียงข้างมันดีกว่าการที่คุณยืนอยู่เพียงลำพัง...
คุณเชื่อมันไหม๊ .....เมื่อก่อนผมชอบการได้อยู่คนเดียวและจินตนาการไปเรื่อยๆ
กับสิ่งรอบข้างที่ผมเป็นอยู่ แล้วมีวันหนึ่งมีอีกคนเดินมาหาผมและก็บอกกับผมว่า .."นี่คุณ!ขอเข้าไปในจินตนาการคุณได้ไหม๊"
ผมนั่งคิด นั่งอยู่นาน แล้วก็เปิดมันออกมา แล้วก็ตอบกับคนคนนั้นไปว่า "ได้ดิ...แน่ใจเหรอ มันอาจเป็นที่ที่ดีที่สุดของคุณ หรือไม่ก็เป็นที่ที่เลวร้ายที่สุดของคุณเลยนะ"
กล้าแลกกับผมป่ะล่ะ ....บางคนลังเล บางคนอยากลอง บางคนขอคิดดูก่อน บางคนไม่กล้า..... ผมพยายามให้โอกาสทุกคนนะที่อยากเรียนรู้ตัวผม.........
แต่สุดท้าย ....ก็ไม่เคยมีใครที่อยากรู้จักตัวผมจิงจิง สักที...........ผมยังเฝ้ารอคนคนนั้น.....และสัญญากับตัวผมเองว่า
"ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุด ไม่ใช่เท่าที่ผมทำได้ แต่ผมจะพยามทำมัน ดูแลมันจนกว่าลมหายใจของผมมันยังให้โอกาสตัวผมอยู่"
.....ผมยังเฝ้ารอ และยังเฝ้าคอยคุณคนนั้น......
เนี่ยแหล่ะตัวกรุ
ศรัทธา อ่อนแอ หยิ่งผยอง
-----------------------
ขอบคุณที่อ่าน และก็มีคำถามที่แอบคิดในใจว่า"เขียนอะไรมึง"555
ดูแลตัวเองดีๆนะแกงค์กรู รักพวกมึงว่ะ
ขอโทษเรื่องราวที่ผมทำเรื่องแย่ๆไว้ให้คุณเรียนรู้
ขอบคุณที่ยังหวังดีกับคนอย่างผม ขอบคุณคับ
ไอ้คุณน้องใกล้สอบแล้วตั้งใจหน่อยยยยยย ทอมพ่อรูปหล่อ แหม๊...สวยทุกมุมมอง 555
ขอบคุณที่ให้คนอย่างผม เป็นสิ่งดีๆในชีวิตพวกคุณ
|
||||
|
|
